Okruszki pomagają, gdy zgadzają się z tym, co widać na stronie

Okruszek pokazuje, gdzie jesteś w serwisie. Home, kategoria, ta strona. Breadcrumbs SEO działają, gdy ta ścieżka jest prawdziwa. Gdy w HTML stoi inna hierarchia niż w danych strukturalnych, Google dostaje dwie mapy. Często wtedy w wyniku nie pokaże ścieżki albo pokaże własną.

Trzy typy. Tylko jeden jest bezpieczny na start

Hierarchiczne okruszki idą po drzewie serwisu. To jest wersja, którą warto mieć w sklepie i na blogu z kategoriami. Atrybutowe dokładają filtr, na przykład kolor albo rozmiar. Łatwo wtedy zrobić adres, którego nie chcesz w indeksie. Historyczne powtarzają kliknięcia użytkownika. Dla dwóch osób ta sama karta ma inną ścieżkę. Robot tego nie złoży w jedną hierarchię.

W sklepie filtr koloru doniczki nie zasługuje na okruszek i zwykle nie zasługuje na indeks. Kategoria „kleje montażowe” tak. Ostatni element, czyli ta strona, nie jest linkiem do siebie. Jest etykietą.

Schema ma powtórzyć to, co widać

BreadcrumbList nazywa te same poziomy co pasek na stronie. Inna nazwa w JSON-LD i inna w HTML to błąd, nie optymalizacja. Schema nie jest osobnym czynnikiem, który „dolewa mocy”. Jest etykietą. Jeśli pasek kłamie, etykieta też kłamie.

Na telefonie Google często chowa pełną ścieżkę w wyniku i zostawia tytuł. To nie znaczy, że okruszki przestały być potrzebne na stronie. Człowiek nadal wraca nimi do kategorii. Bot nadal czyta hierarchię.

Gdzie okruszek psuje więcej niż pomaga

Gdy wstawiasz frazę na siłę w każdy poziom. Gdy ścieżka omija prawdziwą kategorię, żeby upchnąć synonim. Gdy CMS dokleja ten sam pasek na stronie głównej. Gdy filtr i okruszek budują setki cienkich URL-i. Wtedy najpierw tniesz indeks śmieci, potem poprawiasz pasek.

Okruszki nie zastąpią brakujących opisów kategorii. Są warstwą nawigacji. Treść i tak musi zamknąć pytanie. Pozycjonowanie stron przy rozjechanym drzewie zaczyna się od mapy adresów, nie od wtyczki.